Dziś w dniu 23 sierpnia 2005 roku udało mi się wyłuskać kopię tekstową strony  http://kwiatkowski_zspg.webpark.pl/kwiatkowski.htm, którą znalazłem w sieci po wpisani w wyszukiwarce pytania: 

 

Strony poświęconej Eugeniuszowi Kwiatkowskiemu

Eugeniusz Kwiatkowski urodził się 30 grudnia 1888 r. w Krakowie. Jego ojciec Jan był inż. kolejowym, matka Wincenta pochodziła ze znanej krakowskiej rodziny mieszczańskiej Moszczeńskich. Dzieciństwo spędził w Czernichowcach na granicy Podola i Wołynia, uczęszczał do gimnazjum oo. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem, a w latach 1907 - 1910 studiował chemię na Politechnice Lwowskiej. Studia ukończył w 1912 r. na Uniwersytecie w Monachium, gdzie uzyskał dyplom inżyniera chemika. W okresie nauki we Lwowie związał się z młodzieżowymi organizacjami niepodległościowymi "Zet" i "Zarzewie", a następnie był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. Praktykę zawodową zdobywał w Łodzi, Lwowie i Lublinie, gdzie zastał go wybuch I wojny światowej. Kwiatkowski walczył najpierw w Legionie Wschodnim, później w Legionach Polskich i konspirował w Polskiej Organizacji Wojskowej. W okresie wojny polsko-bolszewickiej pracował w Głównym Urzędzie Zaopatrzenia Armii przy Ministerstwie Spraw Wojskowych. Nie wiązał jednak swej przyszłości z armią i w 1921 r. wystąpił z wojska w stopniu porucznika.

Eugeniusz Kwiatkowski podjął pracę naukową na Politechnice Warszawskiej, uzyskał też docenturę. Już w 1923 r. jego kolega z Polskiego Towarzystwa Chemicznego prof. Ignacy Mościcki wezwał go do współkierowania przejętą od Niemców fabryką chemiczną w Chorzowie. Kwiatkowski został jej dyrektorem technicznym. Po przewrocie majowym w 1926 r. powołany został do Warszawy na stanowisko ministra przemysłu i handlu w rządzie Kazimierza Bartla. Funkcję tę pełnił przez 4 lata. W tym czasie przyczynił się do przyspieszenia budowy portu i miasta Gdyni, zapoczątkował rozwój towarzystw żeglugowych oraz sprawował pieczę nad budową najnowocześniejszej w owym czasie Państwowej Fabryki Związków Azotowych w Mościcach pod Tarnowem, której w 1931 r. został naczelnym dyrektorem. Rok później z jego inicjatywy utworzono Zjednoczone Fabryki Państwowe Związków Azotowych, w skład których weszły fabryki: mościcka, chorzowska i Spółka Akcyjna "Azot" w Borach koło Jaworzna. Kolejny raz powołany na rządowe stanowiska pełnił w latach 1935 - 1939 funkcje ministra skarbu i wicepremiera w gabinetach Mariana Zyndrama - Kościałowskiego (1935 - 1936) i Felicjana Sławoja - Składkowskiego (1936 - 1939) kierując całokształtem życia gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Jego najważniejszą ideą gospodarczą była budowa zakładów w ramach planu Centralnego Okręgu Przemysłowego. Powstały wtedy: huta stali w Pławnie (wkrótce przemianowana na Stalową Wolę), fabryka celulozy w Niedomicach, fabryka gum jezdnych w Dębicy, elektrownia z zaporą na Dunajcu w Rożnowie, zakłady przemysłu lotniczego w Rzeszowie i Mielcu.

Po wybuchu II wojny światowej udał się na emigrację, w Rumunii jednak został internowany. Poświęcił się wtedy badaniem nad problemami historii gospodarczej świata. Powrócił do kraju w 1945 r., gdy otrzymał stanowisko Delegata Rządu do Spraw Wybrzeża i przewodniczącego Komisji Planu Rozbudowy Trójmiasta. Eugeniusz Kwiatkowski zapalił się do tej pracy, mógł powrócić nad ukochane morze. Szybko się jednak okazało, że nie może realizować swoich planów gospodarczych, nie zgadzały się bowiem z linią polityczną nowego rządu. Kategoryczna odmowa Kwiatkowskiego na wstąpienie do PPR-u stała się bezpośrednią przyczyną usunięcia go z Delegatury i pozbawienia jakichkolwiek działań, w tym również naukowych (był autorem wielu rozpraw naukowych) i dydaktycznych (wykładał wtedy historię gospodarczą na Uniwersytecie Jagiellońskim). Po wygaśnięciu mandatu poselskiego w 1952 r. przeszedł na emeryturę.

Eugeniusz Kwiatkowski zamieszkał z rodziną w Krakowie, gdzie zmarł 22 sierpnia 1974 r. Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim. Mszę św. za zmarłego odprawił Kardynał Karol Wojtyła.

Osiągnięcia gospodarcze Eugeniusza Kwiatkowskiego

Pierwszym szczeblem w karierze gospodarczej i jednocześnie wielkim egzaminem z umiejętności organizacyjnych i menedżerskich Eugeniusza Kwiatkowskiego było stanowisko dyrektora technicznego w Chorzowskiej fabryce związków azotowych.

Wszystko zaczęło się , gdy w lipcu 1922 roku polska administracja przejęła od Niemców fabrykę związków azotowych w Chorzowie. W tym czasie była to druga co do wielkości wytwórnia azotniaku na świecie. Niemcy ten bardzo nowoczesny i skomplikowany w obsłudze zakład mieli oddać Polakom w wyniku plebiscytu i podziału Górnego Śląska. Wierzyli jednocześnie, że Polacy nie mający dotąd do czynienia z tak nowoczesną techniką nie będą w stanie uruchomić go i eksploatować . Zakładali, że po nieudanej próbie uruchomienia fabryki polska administracja najdalej po trzech tygodniach będzie zmuszona zwrócić zakład dawnej administracji niemieckiej. By sprawę przesądzić niemiecki zarząd usunął z archiwum fabrycznego dokumentację techniczną! ograniczył do minimum zapasy surowców i elektrod do pieców karbidowych. W tej sytuacji do Chorzowa ściągnięto z całego kraju najlepszych młodych polskich chemików pod kierownictwem profesora Ignacego Mościckiego. W 1923r. dołączył do nich E. Kwiatkowski, który stworzył wewnętrzną organizację fabryki i dzięki jego kierownictwu szybko uruchomiono produkcję, która w 1925r. osiągnęła poziom z czasów niemieckich, a wkrótce ten poziom przekroczyła. Sposób zarządzania chorzowskim zakładem zrobił ogromne wrażenie na I. Mościckim, który gdy został prezydentem w 1926r. powołał Kwiatkowskiego na stanowisko Ministra Przemysłu i Handlu.

Pasmo sukcesów jako ministra bez wątpienia otwiera budowa portu i miasta Gdyni. W ciągu 4 lat dzięki kierownictwu i działaniom Kwiatkowskiego w miejscu wioski rybackiej powstało 100.000 miasto, oraz zbudowano najnowocześniejszy i największy port na Bałtyku. W 1924r. przeładowano w porcie 10.000 ton towarów, a w 1930r.(w tym roku E.Kwiatkowski odszedł z rządu), przeładowano 3,6 min ton towarów, a w następnym 6,1 min. ton towarów. Równocześnie Kwiatkowski zbudował od podstaw polską flotę handlową która w 1926r. posiadała tylko l statek szkoleniowy, a w wyniku jego działań w 1930r. pod polską banderą pływały 22 statki, a w 1939r. było ich już 69. Polska miała linie pasażerskie między innymi z Londynem , Nowym Yorkiem i Kopenhagą.

    Oprócz szeroko pojętej gospodarki morskiej, również z ogromnym zapałem zajął się Kwiatkowski przemysłem. Za jego ministrowania w latach 1926-1930, nastąpiła w Polsce prawdziwa rewolucja przemysłowa. Powstało około 100 fabryk skupionych w Warszawskim Okręgu Przemysłowym (WOP) w których znalazły się :fabryki zbrojeniowe wyrobów elektronicznych produkujących maszyny elektryczne , aparaty, żarówki, kable i sprzęt radiowy. Ponadto fabryki samochodów, samolotów i silników, oraz rozwinął się przemysł gumowy (Stomil). Równocześnie powstała kolejowa magistrala węglowa - Herby Nowe - Gdynia, łącząca Śląsk z Pomorzem. Połączono siecią kolejową ziemie trzech byłych zaborów, łącząc je w jeden organizm gospodarczy.

 Osiągnięcia polskiego przemysłu zostały zaprezentowane na Powszechnej Wystawie Krajowej (dzisiaj-Targi Poznańskie), zorganizowanej 10 - lecia niepodległości Polski. Wystawa ta, przy współorganizacji Kwiatkowskiego i Wielkopolan, zakończyła się ogromnym sukcesem. Rozpowszechniła polską myśl techniczną i dorobek odrodzonego państwa na arenie międzynarodowej. Równocześnie pod nadzorem E. Kwiatkowskiego

W nieprawdopodobnym tempie zbudowano wielką fabrykę związków azotowych

w Mościcach, która wkrótce rozpoczęła produkcję na potrzeby polskiego rolnictwa tanich, a dobrych nawozów sztucznych.

W fabryce tej Kwiatkowski (po odejściu z rządu w 1930 roku),piastował stanowisko naczelnego dyrektora i w znaczny sposób przyczynił się do ogromnych sukcesów ekonomicznych odniesionych mimo wielkiego kryzysu światowej gospodarki. W 1935r. ponownie powrócił do rządu jako wicepremier i minister skarbu. Funkcję tę sprawował do momentu wybuchu drugiej wojny światowej.

Dzięki niemu zbudowano Centralny Okręg Przemysłowy (COP), położony w widłach Dunajca, Wisły i Sanu, w tzw. ???trójkącie bezpieczeństwa". W ramach COP-u powstało ponad 100 zakładów przemysłowych branży zbrojeniowej, samochodowej, przemysłu lotniczego, w tym wielki kombinat metalurgiczny - Stalowa Wola. Wyroby tych fabryk należały do jednych z najnowocześniejszych na świecie np. PZL37-ŁOŚ (samolot bombowy), oraz karabin maszynowy typu "mors".

Obok przemysłu zbrojeniowego rozwijały się także inne gałęzie przemysłu m.in. powstały fabryki samochodów ciężarowych w Lublinie i Starachowicach, oraz fabryki obrabiarek, celulozy, sztucznego kauczuku i sprzętu łączności.

Plany rozwoju gospodarczego kraju, autorstwa E. Kwiatkowskiego sięgały aż do 1954r. i gdyby były w pełni zrealizowane Polska miałaby szansę dogonić państwa Europy Zachodniej. Realizację tych ambitnych planów przerwał wybuch drugiej wojny światowej. W 1939r. internowany w Rumunii powrócił do działalności gospodarczej wl945r, gdy jako bezpartyjny delegat rządu zajął się odbudową polskiej gospodarki morskiej. Dzięki jego dokonaniom w niesłychanym tempie odbudowano zniszczone działaniami wojennymi porty Gdańska i Gdyni, oraz inne miasta portowe tj. Szczecin, Kołobrzeg przyłączone po wojnie do Polski. Planował także założenie Związku Gospodarczego Miast Morskich (ZGMM). Ten pomysł przyczyn politycznych nie spodobał się ówczesnym decydentom, w wyniku, czego E. Kwiatkowski został usunięty ze stanowiska delegata i skazany na przymusową emeryturę.

W ten sposób zakończył swoją działalność jeden z największych działaczy gospodarczych w historii naszego kraju. W całym tysiącleciu nikt nie uczynił dla polskiej gospodarki tak wiele, w tak krótkim czasie.